“Më morën vajzën, por shtëpinë nuk e dorëzoj!” Nëna rikthehet në vendin e masakrës së Hamasit

Aktualitet

“Më morën vajzën, por shtëpinë nuk e
Tre vjet pas sulmit të Hamasit të 7 tetorit 2023, Mandy Damari ka marrë një vendim që shumë prej fqinjëve të saj nuk guxojnë ta marrin: të kthehet në shtëpinë ku përjetoi një nga ditët më të tmerrshme të jetës. Vajza e saj, Emily, u rrëmbye dhe kaloi 471 ditë në robëri në Gaza. Sot, edhe pse e bija e paralajmëron se një sulm tjetër mund të ndodhë, Mandy është e vendosur të rikthehet në kibucin Kfar Aza, pranë kufirit me Gazën.
 
Në një rrëfim personal për gazetën britanike The Sunday Times, Mandy Damari, me origjinë nga Britania e Madhe, tregon se si masakra e 7 tetorit ndryshoi përgjithmonë jetën e saj dhe të komunitetit ku kishte jetuar për 35 vjet.

Ajo u vendos në Kfar Aza në vitin 1991. Kibuci, më pak se dy kilometra larg Rripit të Gazës, ishte për të një vend i qetë, me gjelbërim, pishinë, fusha sportive dhe një komunitet ku të gjithë njihnin njëri-tjetrin.

Fëmijët shkonin vetëm në kopsht dhe luanin jashtë deri vonë, ndërsa familjet ndanin një jetë të përbashkët që Mandy e kujton me nostalgji.

Por më 7 tetor 2023, gjithçka ndryshoi.

Militantët e Hamasit hynë në Kfar Aza, vranë 64 banorë dhe morën peng 19 të tjerë. Mes të rrëmbyerve ishte edhe Emily Damari, vajza e Mandy-t, e cila u mbajt në Gaza për 471 ditë përpara se të lirohej në janar të vitit 2025.

Gjatë sulmit, Mandy qëndroi për orë të tëra e vetme në një strehim, në errësirë dhe pa energji elektrike. Ajo dëgjonte shpërthime dhe të shtëna, por nuk e dinte çfarë po ndodhte jashtë.

Vetëm më vonë, kur u kthye në shtëpinë e shkatërruar, filloi të kuptonte përmasat e tragjedisë.

Në rrugën ku jetonte, dhjetë fqinjë ishin vrarë. Mes tyre ishte një grua 84-vjeçare me aftësi të kufizuara dhe kujdestarja e saj filipinase.

Një tjetër zbulim e tronditi: gjatë sulmit, një ushtar izraelit i plagosur rëndë ishte trajtuar mbi tavolinën e ngrënies në shtëpinë e saj dhe më pas kishte vdekur.

Mandy nuk mbante mend asgjë nga ajo ngjarje.

Ajo tregon se ka kërkuar ndihmë psikologjike për të rikuperuar kujtimet e asaj dite, por disa pjesë të përjetimit vazhdojnë të mbeten të fshira nga kujtesa e saj.

Ndërsa Emily mbahej peng, Mandy kthehej herë pas here pranë apartamentit të shkatërruar të së bijës. Nga aty mund të shihte Gazën dhe kjo e bënte të ndihej më pranë vajzës.

Pas lirimit, edhe Emily kërkoi të vizitonte vendin ku ishte rrëmbyer.

Megjithatë, qëndrimet e tyre për të ardhmen janë të ndryshme.

Kur Mandy i tregoi se dëshironte të rikthehej në Kfar Aza, Emily reagoi me frikë.

“Je çmendur. Ata do të kthehen”, i tha ajo së ëmës.

Sipas Mandy-t, Emily kishte treguar se gjatë robërisë rrëmbyesit e kishin kërcënuar se do të ktheheshin për të kryer sulme të tjera.

Për këtë arsye, Emily nuk dëshiron të jetojë përsëri në kibuc. Ajo është martuar dhe është vendosur me partneren e saj në një qytet aty pranë.

Ndërkohë, edhe komuniteti i Kfar Aza po përpiqet të vendosë se si duhet të rindërtojë jetën pas masakrës.

Përpara sulmit, aty jetonin rreth 350 familje. Sot janë kthyer vetëm rreth 50, mes tyre edhe banorë të rinj.

Shumë familje me fëmijë të vegjël nuk dëshirojnë të rikthehen, ndërsa të tjera nuk mund ta përballojnë emocionalisht jetesën në vendin ku kanë humbur njerëzit e tyre të dashur.

Një nga mikeshat më të afërta të Mandy-t, Simona Steinbrecher, nëna e Doron Steinbrecher, e cila gjithashtu u mbajt peng nga Hamasi, ka vendosur të mos kthehet.

Edhe rindërtimi i apartamentit të Emily-t është bërë objekt debatesh.

Ajo kishte kërkuar që banesa të ruhej në gjendjen e shkatërruar, si dëshmi e asaj që kishte ndodhur më 7 tetor. Por komuniteti votoi për rindërtimin e saj, pasi shumë banorë nuk dëshironin të jetonin mes kujtimeve të përhershme të masakrës.

Për Mandy-n, kthimi nuk është një vendim i lehtë.

Shtëpia e saj është riparuar dhe lyer, por ende nuk ka energji elektrike dhe ujë të rrjedhshëm. Ajo shpreson të rikthehet gjatë vitit 2027, kur punimet të kenë përfunduar.

Frika mbetet e pranishme.

Shpërthimet që dëgjohen ende nga Gaza dhe njoftimet e forcave të sigurisë i kujtojnë vazhdimisht se situata nuk është plotësisht e qetë.

Mandy pranon se ndonjëherë pyet veten nëse po merr vendimin e duhur. Ajo mendon se si do të ndihet kur të dalë natën për të hedhur mbeturinat, vetëm pak metra larg shtëpisë, në të njëjtat rrugë ku janë vrarë fqinjët e saj.

Megjithatë, dëshira për t’u kthyer është më e fortë.

Për 35 vjet, Kfar Aza ishte vendi ku ajo rriti fëmijët, punoi si mësuese kopshti dhe ndërtoi jetën e saj.

Ajo kujton se dikur nuk kishte asnjë gardh mes kibucit dhe Gazës. Me kalimin e viteve u vendosën barriera, sensorë dhe tela me gjemba, ndërsa kopshti ku punonte u përforcua vazhdimisht për t’u mbrojtur nga raketat.

Por, pavarësisht rrezikut, jeta e përditshme kishte vazhduar.

Sot Mandy dëshiron të besojë se komuniteti mund të ringrihet dhe se shtëpia e saj mund të bëhet sërish vendi që dikur e donte aq shumë.

Ajo nuk e di nëse do të arrijë të jetojë pa frikë, por është e vendosur ta provojë.

Për Mandy Damari, kthimi në Kfar Aza nuk është thjesht rikthim në një ndërtesë të rindërtuar. Është përpjekja për të rimarrë një pjesë të jetës që iu shkatërrua më 7 tetor.

“Terroristët morën kaq shumë. Nuk dua që të më marrin edhe më tepër”, shprehet ajo në përfundim të rrëfimit.

ME TE LEXUARAT

NA SHKRUAJ

Portali Lajmifundit sjell Lajme nga Shqipëria, rajoni dhe bota në kohë rekord. Ju lutemi na kontaktoni nëse doni të kontribuoni me informacione të vlefshme për publikim në portalin tonë.

Kliko për më shumë informacion