“Çekiçi i Mesnatës”/ “O Zot, është Teherani”, pilotët amerikanë rrëfejnë bombardimet kundër Iranit (VIDEO)

Bota

“Çekiçi i Mesnatës”/ “O Zot,

Një revistë ushtarake amerikane hedh dritë mbi përvojat e personelit ushtarak amerikan që mori pjesë në “Midnight Hammer” – një operacion kundër Iranit që u zhvillua në verën e vitit 2025.

Siç raportohet nga revista Air & Space Forces, ishte mëngjesi i hershëm i së dielës, më 22 qershor 2025, dhe një hënë e re në formë gjysmëhëne të kuqërremtë ndriçonte qiellin mbi Iran. Pas një fluturimi 18-orësh, dy pilotë amerikanë në një bombardues B-2 po i afroheshin objektivit të tyre. Ata kontrolluan sërish çelësat, pastaj hartat dhe orët e tyre, dhe papritur, dalluan dritat e një qyteti poshtë avionit të tyre.

“O Zot, është Teherani!” – thirri njëri prej tyre. E kishin ushtruar këtë mision herë pas here, por tani po e përjetonin vërtet. “Po e bëjmë. Po ndodh vërtet,” thanë ata, duke u përpjekur të përpunonin atë që po ndodhte në operacionin që zhvillohej poshtë tyre.

Pak minuta më vonë, dyert e hapësirës së armatimit u hapën. Dy bomba gjigante, me peshë rreth 13,6 tonë secila, u lëshuan nga pjesa e poshtme e avionit dhe u vërsulën drejt objektit bërthamor nëntokësor në Fordow.

“Le të largohemi!” tha njëri nga pilotët. “Jo, prit,” u përgjigj kolegu i tij. Më pas, ata ndryshuan drejtim dhe u kthyen mbrapsht, duke pritur për të parë nëse bombat do të shpërthenin. Papritur, pas rreth 15 sekondash, një top zjarri — i lartë sa një ndërtesë dhjetëkatëshe — shpërtheu, duke e kthyer natën në ditë mes maleve iraniane.

Rregullime të minutës së fundit në një plan pesëmbëdhjetëvjeçar

Planifikimi për shkatërrimin e objektit në Fordow filloi në vitin 2009, kur agjencitë e inteligjencës amerikane zbuluan aktivitete të dyshimta ndërtimi në malet në jugperëndim të Teheranit. Për rreth 15 vjet, ekspertët amerikanë studiuan ndërtimin e objektit dhe sistemet e tij mbështetëse.

Një komponent qendror i programit ishte zhvillimi i GBU-57, një bombë e projektuar për të goditur objektiva të groposura thellë. B-2 është i vetmi avion i aftë për ta transportuar atë.

Në ditët para sulmit, amerikanët zbuluan se iranianët ishin përpjekur të mbyllnin disa pjesë të objektit me beton. Kjo situatë e detyroi ekipin planifikues të rishikonte strategjinë. Rregullimet vazhduan deri në orët e fundit — madje edhe kur disa pilotë kishin shkuar tashmë për të fjetur e për të pushuar para misionit.

Orë të tëra në kabinën e pilotimit

Një nga sfidat më të mëdha ishte mbajtja e fshehtë e nisjes së shtatë bombarduesve B-2 nga Baza Ajrore Whiteman në Misuri. Lëvizjet e dukshme të bombarduesve të tjerë — të cilët, sipas disa burimeve, po niseshin drejt Guamit ose bazës Diego Garcia në Oqeanin Indian — ishin pjesë e një taktike shpërqendruese.

Madje as familjet e pilotëve nuk e dinin se ku po shkonin ata. “Nuk i tregova asgjë,” tha njëri nga pilotët, duke iu referuar bashkëshortes së tij.

Misioni ishte një provë qëndrueshmërie. Me dy pilotë në çdo avion, kjo nënkuptonte orë të gjata në një kabinë të ngushtë, furnizim me karburant gjatë fluturimit dhe dremitje të shkurtra çdo 30 deri në 45 minuta. Disa u mbështetën te stimuluesit e përshkruar nga mjeku, ndërsa të tjerë iu drejtuan kafesë dhe pijeve energjike. Avioni ishte i pajisur me një furrë me mikrovalë, një tualet dhe shumë pak hapësirë ​​për t’u shtrirë.

Në total, në operacion morën pjesë rreth 125 avionë, përfshirë avionë luftarakë F-22 dhe F-35, avionë sulmues dhe avionë-cisternë për furnizim me karburant në ajër. Pilotët e identifikuan furnizimin me karburant gjatë fluturimit si një nga faktorët kyç për suksesin e misionit.

“Mbaruam; jemi të sigurt.”

Pasi dolën të sigurt nga hapësira ajrore iraniane, pilotët dërguan mesazhin e tyre të dytë që nga hyrja në zonën operacionale: “Mbaruam; jemi të sigurt!”

Gjatë fluturimit të kthimit, ekuipazhi i avionit-cisternë mori vesh se operacioni ishte bërë tashmë publik dhe se mediat po raportonin lajmin për sulmin. Donald Trump e kishte bërë të ditur këtë ndërsa avionët sulmues ishin ende duke u kthyer.

Pas rreth 37 orësh fluturim, ekuipazhet u ulën në bazën e tyre në Misuri — të rraskapitur dhe të mbuluar nga djersa. Disa mësuan se familjet e tyre kishin dëgjuar për misionin në televizion. Pas një takimi të shkurtër me njerëzit e tyre të dashur, ata iu nënshtruan kontrolleve mjekësore, morën lëngje përmes rrugës intravenoze dhe më pas morën pjesë në një informim të klasifikuar, gjatë të cilit iu shfaqën pamje satelitore të objektivave të goditura.

Ishte pikërisht aty, gjatë atij informimi të klasifikuar, që disa nga pjesëmarrësit mësuan për herë të parë emrin zyrtar të operacionit.

Në total u hodhën 14 bomba të projektuara për shkatërrimin e bunkerëve, me një peshë të përgjithshme prej rreth 190 tonësh. Objektet bërthamore në Isfahan u goditën gjithashtu nga raketa “Tomahawk”, të lëshuara nga një nëndetëse.

ME TE LEXUARAT

NA SHKRUAJ

Portali Lajmifundit sjell Lajme nga Shqipëria, rajoni dhe bota në kohë rekord. Ju lutemi na kontaktoni nëse doni të kontribuoni me informacione të vlefshme për publikim në portalin tonë.

Kliko për më shumë informacion