Analiza e SHIFRAVE: Të ardhurat familjare për të përballuar jetesën, Shqipëria e fundit në Europë

Për sa të ardhura ka nevojë një familje që të jetojë rehat në Evropë?

OECD e përcakton klasën e mesme si familje me të ardhura të disponueshme ekuivalente midis 75% dhe 200% të mesatares kombëtare.

Ai e ndan këtë në tre grupe: 75% deri në 100% të të ardhurave mesatare është "e mesme e ulët", 100% deri në 150% është "e mesme e lartë" dhe 150% deri në 200% është "e mesme e lartë".

Nuk ka një pikë referimi të përcaktuar se sa nga të ardhurat mesatare kombëtare duhet të ketë një familje.

Megjithatë, studiues të tjerë vërejnë se një të ardhur mbi 150% të mesatares nuk garanton domosdoshmërisht siguri financiare.

“Euronews Business” llogariti 150% të të ardhurave mesatare për tre lloje familjesh për të treguar se sa të ardhura neto i duhen një familjeje për të arritur fillimin e grupit me të ardhura të larta-mesme.

Në vitin 2025, të ardhurat mesatare të disponueshme ekuivalente të BE-së janë 22,939 euro në vit, ose 1,912 euro në muaj. Një i rritur beqar i cili jeton vetëm ka nevojë për 2,867 euro në muaj për të arritur 150% të mesatares.

Në 34 vende evropiane, kjo shifër varion nga 603 euro në muaj në Maqedoninë e Veriut, 723 euro në Shqipëri dhe 6,491 euro në Zvicër.  Familjet në Shqipëri dhe Maqedoninë e Veriut sigurojnë mesatarisht 10 herë më pak të ardhura se Zvicra.  

Brenda BE-së, ajo varion nga 1,023 euro në Rumani në 6,256 euro në Luksemburg.
Kjo shifër është gjithashtu mbi 4,000 euro në muaj në Norvegji (5,240 euro), Austri (4,568 euro), Danimarkë (4,524 euro), Irlandë (4,392 euro) dhe Holandë (4,308 euro).

Ndër katër ekonomitë më të mëdha të BE-së, Gjermania ka pikën më të lartë referuese prej 3,611 eurosh. Franca vjen më pas me 3,307 euro, rreth 15% mbi shifrën e BE-së, ndërsa Italia është pak më poshtë me 2,758 euro. Spanja ka pikën më të ulët nga të katërtat me 2,546 euro.

Hendeku është i madh: një i rritur beqar në Gjermani ka nevojë për 1,065 euro në muaj më shumë se një në Spanjë.

Kufiri veç Maqedonisë së Veriut është gjithashtu nën 1,000 euro në muaj në katër vendet e tjera kandidate për në BE; në Shqipëri (723 euro), Turqi (755 euro), Mal të Zi (825 euro) dhe Serbi (975 euro).

Kjo shifër është midis 1,000 dhe 1,900 euro në muaj në 11 vende të BE-së, përfshirë Portugalinë (1,808 euro), Poloninë (1,799 euro), Greqinë (1,463 euro), Bullgarinë (1,108 euro) dhe Hungarinë (1,099 euro).

A i duhet një çifti dyfishi i të ardhurave?

Një çift pa fëmijë nuk ka nevojë për dyfishin e të ardhurave të një të rrituri të vetëm. Meqenëse ata ndajnë kosto të tilla si qiraja dhe energjia, Eurostat supozon se ata kanë nevojë për 1.5 herë më shumë.

Pra, në BE, një çift ka nevojë për 4,301 euro në muaj të ardhura neto për të arritur këtë pikë referimi. Kjo shumë rritet në 6,021 euro për një çift me dy fëmijë nën 14 vjeç.
Renditja e vendeve nuk ndryshon për çiftet ose familjet, sepse shifra e çdo vendi shumëzohet me të njëjtin faktor: 1.5 për një çift dhe 2.1 për një familje me dy fëmijë.

Fuqia blerëse përmirëson krahasimin, Shqipëria e fundit në Europë

Shifrat në euro nuk pasqyrojnë ndryshimet e çmimeve midis vendeve. Standardet e fuqisë blerëse (PPS), një monedhë artificiale që eliminon këto ndryshime, ofrojnë një bazë më të mirë për krahasim.

Hendeku ngushtohet sipas analizës blerëse, por mbetet sërish i madh. Në terma të PPS-së, standardi për një të rritur beqar në BE është 2,830 PPS në muaj. Ai varion nga 1,031 PPS në Shqipëri në 4,709 PPS në Luksemburg, një hendek prej rreth 4.6 herë, krahasuar me 10.8 herë në euro.

Brenda BE-së, Hungaria ka pikën referuese më të ulët prej 1,495 PPS. Kjo e bën pikën referuese të Luksemburgut pak më shumë se tre herë më të lartë, krahasuar me gjashtë herë në euro.

Ekspertët e ekonomisë vënë në dukje se një familje duhet të jetë në gjendje të përballojë strehim, ushqim, energji dhe transport të përshtatshëm, të marrë pjesë në jetën shoqërore, të shijojë pak kohë të lirë dhe të kursejë ca para. Më e rëndësishmja, duhet të jetë në gjendje të përballojë një shpenzim të papritur ose një humbje të përkohshme të të ardhurave pa rënë menjëherë në vështirësi financiare.