HISTORIA e çiftit amerikan që bëri realitet “ëndrrën shqiptare”, jehonë në mediat ndërkombëtare!

Me ndryshimin e sistemeve, në fillim të viteve '90 "ëndrra amerikane" ishte ëndrra thuajse të gjithë shqiptarëve. 35 vite më vonë "endrra shqiptare" bëhet realitet për shtetasit amerikanë

Një shtëpi e mirë dhe e rinovuar plotësisht, të dy në punë me paga të larta (në shifra gjashtëshifrore), një jetë e qëndrueshme e ndërtuar hap pas hapi – e megjithatë, në një moment të caktuar, asgjë nga këto nuk mjaftonte dhe ata zgjodhën t'i linin të gjitha pas për të nisur një jetë të re në Shqipëri.

Kjo është historia e një çifti amerikan, Sam Correll (38 vjeç) dhe Spencer Claiborne (30 vjeçe), të cilët u shpërngulën në gusht të vitit 2024 në Sarandë – qytetin bregdetar shqiptar – dhe pas shpërnguljes ndihmojnë të tjerët të ndjekin të njëjtën rrugë. Përvoja e tyre, e ndarë me "Business Insider", dhe më tej në mediat italiane, buron nga vendimi për t'iu larguar stilit konvencional të jetesës dhe nga dëshira për të nisur gjithçka nga e para, pa pritur daljen në pension.

Shpërngulja në Shqipëri nuk ishte i vetmi plan. Siç shpjegon Correll, gjithçka nisi me një udhëtim tre-e nëpër disa vende evropiane – përfshirë Italinë, Maltën, Portugalinë, Spanjën dhe Mbretërinë e Bashkuar – të ndërmarrë për të shqyrtuar mundësi të ndryshme.

Por pas kthimit në shtëpi, çifti vendosi të realizonte shpërnguljen: "Kishte kuptim, duke marrë parasysh gjendjen e tregut të banesave ku ndodheshim, ndaj e nxorëm shtëpinë në shitje."

Shumë shqiptarë ende e ëndërrojnë Amerikën. Çifti që i kishte të gjitha në SHBA ironikisht bën realitet “ëndrrën shqiptare” duke nisur peej dy viteve një jetë të re në tokën e shqipanjave. Klima, kostoja e ulët e jetesës si dhe afërsia me botën perëndimore janë disa nga favoret që u afron “ëndrra shqiptare”.

Artikulli i Il Messaggero

Claiborne i përshkruan vitet para largimit si një përpjekje të vazhdueshme për t'u përshtatur dhe për të jetuar brenda një modeli të paracaktuar: pronësia e një shtëpie, punësim i qëndrueshëm, fundjava të kaluara duke rregulluar shtëpinë. "Ashtu si shumë njerëz, unë dhe Sami punuam për të ndjekur atë koncept të ëndrrës amerikane dhe ia dolëm mbanë", thotë ai. Gjatë pandemisë, çifti e kishte rinovuar plotësisht shtëpinë e tyre, një angazhim që ai thotë se ishte bërë gjithëpërfshirës: "Ndjehesha sikur po kaloja çdo të shtunë dhe të diel në Home Depot dhe pastaj gjithë javën duke punuar në një dhomë të vogël". Correll konfirmon një ndjenjë të ngjashme lodhjeje, të lidhur më shumë me monotoninë sesa me punën e vështirë të vërtetë: "Nuk ishte vërtet përmbushëse. Ne kishim bërë atë që 'duhej', kishim ndërtuar atë jetë, por nuk po bënim asgjë të re në atë pikë."

Prandaj vendimi për të thyer modelin, por pa pritur kohën "e duhur" për ta bërë këtë. Claiborne është i qartë në këtë pikë: "Ne nuk donim të prisnim derisa të dilnim në pension, të plakeshim ose që njëri prej nesh të zhvillonte një problem shëndetësor përpara se të vendosnim se donim të shkonim të shihnim botën."

Përparësitë e Shqipërisë

Zgjedhja e Shqipërisë ishte kryesisht për arsye praktike që lidheshin me vetëpunësimin. Sipas Claiborne, sipërmarrja ishte mënyra më realiste për t'u zhvendosur në rajon pa dalë në pension: "Është një mundësi e shkëlqyer për të qenë sipërmarrës." Por avantazhi praktik që e bëri Shqipërinë zgjedhjen e fortë ishte burokracia e thjeshtuar për qytetarët amerikanë, shpjegoi Claiborne: "Të lejon të qëndrosh për 12 muaj pa vizë." Për të qëndruar më gjatë, të dy zgjodhën një leje të lidhur me fillimin e një biznesi, duke marrë një qëndrim pesëvjeçar brenda rreth gjashtë muajve nga mbërritja, me një kosto totale - siç thekson Correll - prej më pak se 2,000 dollarësh për të dy.

Për Correll, faktori i vërtetë që i lejoi çiftit të rifillonte me sukses ishte zgjedhja për t'u çliruar plotësisht nga të mirat e tyre materiale, duke përfshirë sendet familjare të grumbulluara me kalimin e kohës: "Ne hoqëm dorë nga gjithçka. Hoqëm dorë nga gjërat tona dhe nga jeta jonë e vjetër." Claiborne ndan të njëjtën pikëpamje, duke i përshkruar objektet e grumbulluara si një barrë dhe jo si një lidhje: "Ajo që kuptova në atë proces ishte se ishin gjërat tona ato që na mbanin prapa. Duke punuar me njerëz të tjerë që lëviznin jashtë vendit, e kuptuam këtë. Është tepër çliruese, por edhe tepër e vështirë të heqësh dorë nga të gjitha objektet që përbëjnë jetën tënde. Për shumë njerëz, gjërat të rëndojnë vërtet."

Së fundmi, Claiborne vëren se shumica e atyre që lëvizin në Shqipëri janë më të moshuar, shpesh me viza pensioni, ndërsa të rinjtë mbeten të rrallë. Pikërisht për këtë arsye, ai beson se koha e duhur për të provuar një rrugë të ngjashme është kur ka ende kohë për të ndryshuar kursin në rast dështimi: "Sidomos kur lëviz kur je i ri, duhet të kesh një qëndrim: 'Të paktën do të përpiqem'. Nuk ke pse të marrësh një vendim të prerë për t'u zhvendosur jashtë vendit ose për të jetuar në Shqipëri përgjithmonë, pasi gjëja e mirë e bërjes së kësaj kur je i ri është se mund të thuash: 'Në rregull, do ta provoj. Dhe nëse nuk funksionon, kam ende kohë të bëj diçka tjetër'". Për vendimin e zgjedhjes së Shqipëriaë, përfundon ai, motivimi i vërtetë ishte vetëdija se heqja dorë do të ishte një keqardhje më e keqe se vetë rreziku.