Gjurmët e ADN-së së Leonardo da Vinçit në veprat e Rilindjes, ja çfarë kanë zbuluar shkencëtarët

Studiuesit pretendojnë se kanë identifikuar material gjenetik që mund të lidhet me Leonardo da Vinçin në vizatime dhe letra të shekullit të 15-të, duke hapur një kapitull të ri, por jashtëzakonisht kompleks, në studimin e veprave historike të artit.

Shkencëtarët kanë rikuperuar me sukses gjurmë ADN-je nga objektet e Rilindjes që lidhen me Leonardo da Vinçin, në një studim që synon të hedhë dritë jo vetëm mbi vetë artistin, por edhe mbi kontekstin historik të veprave të tij.

Midis gjetjeve janë mostra të një vizatimi me shkumës të kuq, të njohur si Fëmija Jezus, që me shumë gjasa i atribuohet Leonardo da Vinçit, si dhe letra të shkruara nga paraardhësi i tij, Frosino di Ser Giovanni da Vinçi, të ruajtura në një arkiv historik italian.

Sipas studimit, disa sekuenca të ADN-së të kromozomit Y të identifikuara si në vizatim ashtu edhe në një letër nga një i afërm i Leonardos duket se i përkasin një grupi gjenetik me një origjinë të përbashkët në Toskanë, rajoni ku lindi shkencëtari i madh.

Krahasimi me bazat e të dhënave të mëdha ka treguar se këto sekuenca janë afër linjës E1b1/E1b1b, aktualisht e pranishme në Evropën Jugore, Afrikën e Veriut dhe pjesë të Lindjes së Afërt.

Edhe pse disa shkencëtarë besojnë se një pjesë e ADN-së mund t’i përkasë vetë Leonardo da Vinçit, ata theksojnë se nuk ka prova përfundimtare. Arsyeja është e thjeshtë, por thelbësore: nuk ka mostra gjenetike të konfirmuara nga artisti për krahasim, pasi ai nuk la pasardhës të njohur dhe vendi i varrimit të tij u prish në fillim të shekullit të 19-të.

Hulumtimi nxjerr në pah gjithashtu një aspekt më pak të njohur të objekteve historike: aftësinë e tyre për të “kapur” gjurmë biologjike nga mjedisi dhe njerëzit që i kanë trajtuar ato gjatë shekujve. Deri më tani, analizimi i veprave të tilla të çmuara pa i dëmtuar ato ka paraqitur një sfidë të rëndësishme.

Shkencëtarët tani kanë zhvilluar një metodë “minimalisht invazive”, duke përdorur një njollë delikate, të ngjashme me atë të përdorur në muze, për të mbledhur mbetje mikroskopike të lëkurës, djersës, mikroorganizmave, polenit dhe pluhurit. Nga këto, ata nxorën sasi të vogla të ADN-së, duke zbuluar informacion jo vetëm për praninë njerëzore, por edhe për materialet, mjedisin e ruajtjes dhe kushtet e ruajtjes së veprave.

Pjesa më e madhe e materialit gjenetik vjen nga bakteret, kërpudhat, bimët dhe viruset. Megjithatë, prania e specieve bimore, të tilla si bari italian i divanit ose shelgjet që dikur lulëzonin përgjatë lumit Arno, forcon lidhjen e objekteve me Firencen e Rilindjes.

Vetë studiuesit mbeten të kujdesshëm, duke theksuar se nevojiten studime të mëtejshme për të dalluar gjurmët që lidhen me krijimin origjinal të veprave nga ato që vijnë si rezultat i manipulimit të mëvonshëm. Megjithatë, hulumtimi hap rrugë të reja për studimin e historisë së artit, duke përdorur gjenetikën si një mjet për të kuptuar të kaluarën/CNN